Czy ozon dociera do trudno dostępnych miejsc? Zasięg O₃ w szczelinach, kanałach i wnętrzu materiałów
To jeden z najczęściej powtarzanych argumentów w branży: „ozon wnika wszędzie tam, gdzie nie dotrze szmatka ani preparat w płynie”. Brzmi przekonująco, bo ozon rzeczywiście jest gazem, a gaz wypełnia dostępną przestrzeń. Problem w tym, że zdanie „ozon dociera wszędzie” jest prawdziwe tylko przy dwóch założeniach, których w praktyce prawie nigdy się nie spełnia jednocześnie: że przestrzeń jest faktycznie połączona z ozonowanym pomieszczeniem oraz że ozon dotrze tam, zanim zdąży się rozłożyć.
Ozon nie jest promieniowaniem. Nie przenika przez ściany, nie przechodzi przez zamknięte drzwiczki szafki i nie zanurza się w głąb pianki tapicerskiej na kilka centymetrów. Porusza się dokładnie tak jak każdy inny gaz śladowy: unoszony przez prądy powietrza i – dużo wolniej – rozprzestrzeniający się dyfuzyjnie. Do tego po drodze ubywa go z każdą reakcją, a w wąskich przestrzeniach powierzchni na jednostkę objętości jest bardzo dużo.
Ten artykuł odpowiada na pytanie z tytułu liczbowo, a nie hasłowo. Pokazuje, dokąd ozon dociera realnie, gdzie się zatrzymuje, jak daleko sięga w głąb materiału i co można zrobić, żeby ten zasięg powiększyć. Nie zastępuje to wiedzy o samym mechanizmie działania ozonu ani o przebiegu zabiegu, ale odpowiada na pytanie, które w praktyce decyduje o skuteczności: gdzie kończy się realny zasięg gazu.
W skrócie
- Ozon dociera tam, dokąd dociera powietrze – i tylko tam. Przestrzeń odcięta szczelnie od pomieszczenia pozostanie nieozonowana.
- Sama dyfuzja ma zasięg rzędu kilkunastu centymetrów. Dalej ozon rozpada się szybciej, niż zdąży dolecieć. Wszystko powyżej tej skali załatwia ruch powietrza, nie chemia.
- Każda powierzchnia zabiera ozon, więc w wąskich szczelinach i przestrzeniach wypełnionych tkaniną stężenie spada wykładniczo wraz z głębokością.
- W głąb materiałów ozon sięga na ułamki milimetra do kilku milimetrów, nie centymetrów. Utlenia warstwę wierzchnią, a nie rdzeń materaca czy pianki fotela.
- Popularny mit o „opadaniu ozonu” jest fizycznie nieistotny. Przy stężeniach zabiegowych wpływ ozonu na gęstość powietrza jest kilkaset razy mniejszy niż wpływ różnicy temperatury o 1°C.
- Wentylator jest ważniejszy od mocy generatora, jeśli celem jest dotarcie ozonu do zakamarków.
- Zasięg działa w obie strony – ozon równie chętnie przedostaje się szczelinami do korytarza, kanałów wspólnych i pomieszczeń, w których ktoś przebywa.
Trzy różne pytania ukryte w jednym
„Trudno dostępne miejsce” to w praktyce trzy zupełnie różne sytuacje, rządzące się odmienną fizyką. Mieszanie ich ze sobą jest źródłem większości nieporozumień.
1. Przestrzeń otwarta, ale niewygodna. Za szafą, pod łóżkiem, w szczelinie między zabudową a ścianą, w kratce wentylacyjnej, pod tapicerką siedziska. Powietrze ma tam dostęp, więc ozon też – pytanie brzmi tylko, w jakim stężeniu i po jakim czasie.
2. Przestrzeń zamknięta. Zamknięta szafka, zasunięta szuflada, wnętrze pralki z domkniętymi drzwiczkami, pustka w ścianie kartonowo-gipsowej, zamknięty schowek w samochodzie. Tu wymiana powietrza jest minimalna i ozon w praktyce nie dociera – albo dociera w stężeniu o rząd wielkości niższym niż w pomieszczeniu.
3. Wnętrze materiału. Głąb pianki w materacu, rdzeń dywanu, warstwa tynku pod farbą, spoiny fugi. To już nie jest kwestia transportu powietrza, tylko dyfuzji w ośrodku porowatym połączonej z reakcją chemiczną.
Odpowiedź „tak, ozon dociera” dotyczy przypadku pierwszego i to warunkowo. W przypadku drugim odpowiedź brzmi „nie, jeśli nie otworzysz”. W przypadku trzecim – „tak, ale na milimetry”.
Jak ozon w ogóle się przemieszcza
Dyfuzja jest wolniejsza, niż podpowiada intuicja
Współczynnik dyfuzji ozonu w powietrzu wynosi około 0,15 cm²/s w warunkach pokojowych. Pomiar eksperymentalny dał wartość 0,15 ± 0,01 cm²/s, zgodną z wcześniejszym oszacowaniem 0,1444 cm²/s wyprowadzonym ze stałych krytycznych. To wartość typowa dla małej cząsteczki w gazie i oznacza coś nieoczywistego: dyfuzja jest błyskawiczna na dystansie milimetrów, a beznadziejnie powolna na dystansie metrów, bo czas rośnie z kwadratem odległości.
Przyjmując uproszczoną zależność t ≈ x²/2D, otrzymujemy następujące czasy przebycia dystansu wyłącznie dyfuzją, w powietrzu całkowicie nieruchomym:
| Odległość | Orientacyjny czas dyfuzji | Komentarz |
|---|---|---|
| 1 mm | ok. 0,03 s | natychmiast |
| 1 cm | ok. 3 s | natychmiast w skali zabiegu |
| 10 cm | ok. 5–6 min | porównywalne z czasem życia ozonu |
| 50 cm | ok. 2,5 godziny | ozon rozłoży się po drodze |
| 1 m | ok. 9 godzin | praktycznie nieosiągalne |
| 3 m | ponad 3 doby | całkowicie nierealne |
Wniosek jest jednoznaczny: bez ruchu powietrza ozon nie przemierzy nawet małego pokoju w czasie typowego zabiegu. Generator postawiony w jednym kącie zamkniętego, nieruchomego pomieszczenia nie „wypełni” go równomiernie – wytworzy gradient stężenia, w którym najdalsze zakamarki dostaną dawkę wielokrotnie niższą niż otoczenie urządzenia.
Zasięg dyfuzyjny: rząd wielkości kilkunastu centymetrów
Ozon nie ma nieskończenie dużo czasu, bo cały czas się rozkłada i reaguje. W warunkach typowego wnętrza jego czas połowicznego zaniku liczy się w minutach – najczęściej podaje się przedział rzędu 7–10 minut, choć wartość ta silnie zależy od temperatury, wilgotności i ilości reaktywnych powierzchni.
Łącząc te dwie wielkości, można oszacować charakterystyczną długość, na jaką ozon zdąży dotrzeć dyfuzyjnie, zanim zniknie: L ≈ √(D·τ). Dla D = 0,15 cm²/s i czasu życia rzędu 10 minut wychodzi około 10 centymetrów. W przestrzeni bardziej reaktywnej – wąskiej, wypełnionej tkaniną, zakurzonej – czas życia spada do kilkudziesięciu sekund, a zasięg dyfuzyjny do 2–4 centymetrów.
To jest realna, fizyczna granica „samodzielnego” wnikania ozonu w zakamarki. Wszystko, co znajduje się dalej niż kilkanaście centymetrów od strefy aktywnego przepływu powietrza, jest zależne wyłącznie od tego, czy powietrze tam dopłynie.
Konwekcja i wymuszony przepływ robią całą robotę
Praktycznie cały transport ozonu w pomieszczeniu to nie dyfuzja, tylko adwekcja – unoszenie z masą powietrza. Źródła ruchu są trzy: wentylator generatora, konwekcja termiczna (grzejnik, nasłonecznione okno, sam generator, który się nagrzewa) i wentylacja pomieszczenia. Dodatkowy wentylator stojący ustawiony tak, by wymuszał obieg wzdłuż podłogi i za meble, zmienia zasięg zabiegu bardziej niż zwiększenie wydajności generatora o 50%.
Mit: „ozon jest cięższy od powietrza, więc opada na podłogę”
Ten argument pojawia się w niemal każdym poradniku, zwykle jako uzasadnienie, żeby stawiać generator wysoko. Warto go przeliczyć.
Masa molowa ozonu to 48 g/mol, powietrza – około 29 g/mol. Czysty ozon rzeczywiście byłby wyraźnie cięższy. Tyle że podczas zabiegu nie mamy do czynienia z czystym ozonem, lecz z powietrzem zawierającym go w ilościach śladowych. Przy bardzo wysokim stężeniu zabiegowym rzędu 10 ppm udział objętościowy ozonu to jedna stutysięczna. Wzrost gęstości takiej mieszaniny względem czystego powietrza wynosi:
Δρ/ρ = 10⁻⁵ × (48 − 29)/29 ≈ 0,0007%
Dla porównania: różnica temperatury zaledwie 1°C zmienia gęstość powietrza o około 0,34%, czyli ponad pięćset razy silniej. Oznacza to, że o rozkładzie ozonu w pomieszczeniu decydują prądy konwekcyjne wywołane najdrobniejszymi różnicami temperatur, a nie „ciężar” samego gazu. Ozon nie tworzy warstwy przy podłodze.
Czy to znaczy, że umiejscowienie generatora nie ma znaczenia? Ma, ale z innego powodu: urządzenie ustawione centralnie i na pewnej wysokości lepiej rozprowadza strumień powietrza po całej objętości pomieszczenia. Chodzi o aerodynamikę nawiewu, nie o gęstość O₃.
Każda powierzchnia zabiera ozon
Druga połowa odpowiedzi na pytanie z tytułu leży nie w transporcie, lecz w chemii. Ozon jest silnym utleniaczem, więc reaguje z tym, czego dotknie – i przy każdej takiej reakcji ubywa go z powietrza. Miarą tego zjawiska jest prędkość depozycji, czyli objętość powietrza „oczyszczana” z ozonu przez metr kwadratowy powierzchni w jednostce czasu.
Różnice między materiałami są ogromne. W badaniach komorowych prędkość depozycji ozonu na noszonych koszulkach bawełnianych wyniosła około 10,8 m/h, a inne prace podają dla tkanin wartości w przedziale mniej więcej 5–10 m/h. Na drugim biegunie są gładkie metale: w kanale wentylacyjnym wyłożonym izolacją usuwane jest początkowo około 9% przepływającego ozonu, natomiast w kanale z samej blachy ocynkowanej – jedynie rzędu 0,02%.
To prowadzi do wniosku, który przeczy intuicji: ozon świetnie wędruje gładkim kanałem z blachy, a fatalnie – szczeliną wyłożoną tkaniną, kurzem lub pianką.
Dlaczego wąska szczelina jest trudniejsza niż szeroki kanał
Decyduje stosunek powierzchni do objętości. W szczelinie o szerokości 2 mm na każdy litr powietrza przypada około tysiąc razy więcej reaktywnej powierzchni niż w środku pokoju. Ozon wpływający do takiej szczeliny jest zużywany w jej pierwszych centymetrach, a stężenie spada z głębokością wykładniczo. Dlatego:
- szpara pod drzwiami (kilkanaście milimetrów, gładkie powierzchnie) przepuszcza ozon bez większych strat,
- przestrzeń między materacem a stelażem dostaje ozon tylko na obrzeżach,
- szczelina za zabudową kuchenną wypełniona kurzem i tłuszczem zatrzymuje ozon praktycznie na wejściu.
Efekt „starzenia” powierzchni
Jest jeszcze jedno zjawisko, które działa na korzyść dłuższych zabiegów. Wydajność usuwania ozonu przez materiał kanału wentylacyjnego spada w miarę ekspozycji – z początkowych ~9% do mniej niż 4% w ciągu dziesięciu dni ciągłego kontaktu. Powierzchnie ulegają stopniowemu „wygaszeniu”, tracąc zdolność do reagowania z ozonem.
W praktyce oznacza to, że w pierwszych minutach zabiegu ozon jest masowo pochłaniany przez najbliższe powierzchnie i prawie nie dociera dalej. Dopiero gdy warstwa wierzchnia „nasyci się” reakcjami, ozon zaczyna penetrować głębiej. To jeden z najmocniejszych argumentów za zabiegami rozłożonymi w czasie, a nie za jedną krótką sesją na maksymalnej mocy.
Wnętrze materiałów: dokąd naprawdę sięga ozon
Tu warto rozdzielić dwa mechanizmy, które w marketingu są nagminnie zlepiane w jedno.
Ozon wnika w strukturę porowatą – bo pory są wypełnione powietrzem, a dyfuzja na dystansie milimetrów jest błyskawiczna. Ozon jednocześnie reaguje ze ściankami tych porów. Głębokość penetracji wynika z wyścigu tych dwóch procesów.
Ciekawostka z badań nad dywanami: pozorne prawdopodobieństwo reakcji dla całego dywanu wynosi rzędu 10⁻⁵–10⁻⁴, a dla samych włókien, odniesione do ich całkowitej powierzchni, zaledwie 10⁻⁷–10⁻⁶. Innymi słowy pojedyncze zderzenie cząsteczki ozonu z włóknem bardzo rzadko kończy się reakcją. To właśnie dlatego ozon zdąża wniknąć w głąb runa, zanim zostanie zużyty – model opisujący ten proces łączy dyfuzyjny transport wewnątrz maty dywanowej z reaktywnym pochłanianiem na włóknach i podkładzie.
Skala tej penetracji to jednak milimetry runa, a nie centymetry rdzenia. W materiałach bardziej zbitych i bardziej reaktywnych – piance tapicerskiej, wełnie mineralnej nasyconej kurzem, zabrudzonym filcu – ozon dociera na ułamki milimetra. Badania nad usuwaniem ozonu przez materiały porowate pokazują, że efektywne współczynniki dyfuzji ozonu w materiale są wyraźnie niższe niż w powietrzu swobodnym, a o wychwycie decydują porowatość, rozkład wielkości porów i grubość materiału.
Praktyczne konsekwencje są bezlitosne:
- Zapach zalegający w rdzeniu materaca (mocz, pot, stęchlizna wchłonięta przez lata) nie zostanie utleniony. Ozon opracuje warstwę wierzchnią, zapach wróci po kilku dniach, gdy lotne związki z głębi znów zaczną migrować ku powierzchni.
- Dym papierosowy w tynku i w kleju tapet – to samo. Ozon zdejmuje warstwę powierzchniową, pod nią rezerwuar pozostaje.
- Skóra i skaj z wchłoniętym zapachem – ozon działa na powierzchni i przy okazji przyspiesza jej starzenie.
- Materiał czysty i suchy reaguje inaczej niż zabrudzony – warstwa tłuszczu, kurzu lub substancji organicznej stanowi barierę, która zużywa ozon, zanim ten dotrze do właściwego celu. To chemiczne uzasadnienie zasady, że ozonowanie wykonuje się po sprzątaniu, a nie zamiast.
Mapa realnego zasięgu
| Miejsce | Czy ozon dociera? | Warunek |
|---|---|---|
| Szpara pod drzwiami, za drzwiami | Tak | praktycznie bez ograniczeń |
| Za szafą, pod łóżkiem, za zabudową | Tak, w obniżonym stężeniu | wymuszony obieg powietrza |
| Otwarta szafa, szuflada wysunięta | Tak | trzeba otworzyć przed zabiegiem |
| Szafa zamknięta, zasunięta szuflada | W praktyce nie | otworzyć lub ozonować osobno |
| Kanały wentylacji grawitacyjnej | Tak, na pewnym odcinku | potrzebny przepływ; stężenie spada z długością |
| Kanały klimatyzacji samochodowej | Tak | włączona dmuchawa, obieg zamknięty |
| Wnętrze pralki, zmywarki | Tak, przy otwartych drzwiach | wcześniej usunąć wodę z zastoin |
| Syfon, odpływ, rura kanalizacyjna | Nie | zamknięcie wodne blokuje gaz |
| Pustka ścienna, przestrzeń podpodłogowa | Nie, o ile nie ma otworów | wymagana dedykowana aplikacja przez otwór |
| Runo dywanu, warstwa wierzchnia tkanin | Tak, na milimetry | dłuższy czas ekspozycji pomaga |
| Rdzeń materaca, wnętrze pianki | Nie | ozon nie jest w stanie tam dotrzeć w stężeniu roboczym |
| Wnętrze tynku, głąb drewna | Nie | dotyczy tylko warstwy powierzchniowej |
| Przestrzeń pod folią, pod wykładziną klejoną | Nie | bariera szczelna |
Osiem zasad, które realnie zwiększają zasięg ozonu
- Otwórz wszystko, co się otwiera. Szafy, szuflady, drzwiczki AGD, klapy schowków, komody. To najtańszy sposób na zwiększenie zasięgu zabiegu i jednocześnie najczęściej pomijany.
- Ustaw wentylator. Jeden lub dwa wentylatory wymuszające obieg powietrza wzdłuż podłogi i za meble dają więcej niż mocniejszy generator. Chodzi o to, żeby żaden fragment pomieszczenia nie był strefą martwą.
- Posprzątaj przed, nie po. Kurz, tłuszcz i materia organiczna zużywają ozon i osłaniają to, co ma zostać utlenione.
- Postaw na czas, nie na szok. Efekt wygaszania powierzchni sprawia, że dłuższa ekspozycja przy umiarkowanym stężeniu penetruje głębiej niż krótki impuls o wysokiej mocy.
- Rozważ zabieg dwuetapowy. Pierwsza sesja „nasyca” powierzchnie zewnętrzne, druga – po przewietrzeniu i przerwie – dociera dalej.
- Do kanałów używaj węża. Większość generatorów ma króciec pozwalający podać ozon bezpośrednio do kanału wentylacyjnego, wnętrza zabudowy czy przestrzeni za ścianką. Podanie punktowe zawsze bije bierne czekanie na dyfuzję.
- W samochodzie włącz dmuchawę i obieg zamknięty. Bez tego ozon nie przejdzie przez parownik i kanały nawiewu, czyli przez miejsce, w którym najczęściej znajduje się właściwe źródło zapachu.
- Pilnuj wilgotności. Umiarkowanie wysoka wilgotność względna sprzyja tworzeniu rodników hydroksylowych i poprawia skuteczność wobec mikroorganizmów, choć skraca też czas życia ozonu.
Gdzie ozon dociera, ale i tak nie rozwiąże problemu
Osobna kategoria to miejsca, do których ozon dopływa bez przeszkód, a mimo to efekt jest pozorny.
Pleśń w przegrodzie budowlanej. Ozon utleni zarodniki i grzybnię na powierzchni ściany, usunie charakterystyczny zapach stęchlizny i da wrażenie sukcesu. Nie osuszy jednak muru, nie naprawi mostka termicznego ani nieszczelnej izolacji. Grzybnia wraca, bo przyczyna jest wilgotnościowa, a nie mikrobiologiczna.
Biofilm w syfonie i w odpływie. Zamknięcie wodne skutecznie odcina gaz. Nawet gdyby ozon tam dotarł, dojrzały biofilm chroniony warstwą polisacharydów jest wielokrotnie odporniejszy niż wolne komórki.
Martwy gryzoń w pustce ściennej lub podłodze. Ozon nie ma jak tam dotrzeć, a nawet gdyby otworzyć przestrzeń, źródło emisji pozostaje. Utlenianie produktów rozkładu bez usunięcia źródła daje efekt na godziny.
Tłusty osad w okapie i kanale kuchennym. Ozon działa powierzchniowo na warstwę kilkusetkrotnie grubszą niż zasięg jego penetracji. Usunie zapach, nie usunie osadu.
W każdym z tych przypadków ozonowanie jest uzupełnieniem, nie zastępstwem interwencji mechanicznej.
Druga strona medalu: ozon dociera tam, gdzie go nie chcesz
Ta sama fizyka, która ogranicza zasięg zabiegu, działa też przeciwko operatorowi. Szczeliny przy drzwiach, nieszczelne przejścia instalacyjne, kratki wentylacyjne i wspólne piony w budynkach wielorodzinnych stanowią drogę wypływu ozonu z ozonowanego pomieszczenia. W praktyce ozon regularnie pojawia się na klatce schodowej, w sąsiednim pokoju, a w blokach – w mieszkaniach podłączonych do tego samego pionu wentylacyjnego.
Warto pamiętać o skali: najwyższe dopuszczalne stężenie ozonu w środowisku pracy w Polsce wynosi 0,15 mg/m³, podczas gdy stężenia zabiegowe są od niego setki razy wyższe. Do wyczuwalnego dyskomfortu wystarczy więc niewielki procent wycieku.
Przed zabiegiem zawsze należy:
- uszczelnić lub zakleić kratki wentylacyjne i szczeliny przy drzwiach, jeśli sąsiaduje się z przestrzenią użytkowaną,
- usunąć rośliny doniczkowe, zwierzęta, akwaria i terraria z całej strefy potencjalnego wycieku, a nie tylko z ozonowanego pomieszczenia,
- oznaczyć wejście i uniemożliwić przypadkowe wejście osób postronnych,
- wywietrzyć nie tylko pomieszczenie zabiegowe, ale też przestrzenie z nim połączone.
Szczegółowe procedury bezpieczeństwa opisaliśmy w osobnym artykule; tutaj wystarczy zasada: jeśli ozon ma szansę dotrzeć do zakamarka, ma też szansę dotrzeć do sąsiada.
Podsumowanie
Odpowiedź na pytanie z tytułu brzmi: ozon dociera do trudno dostępnych miejsc lepiej niż jakikolwiek preparat w płynie, ale nie dociera wszędzie i nie dociera sam z siebie.
Rozstrzygają trzy rzeczy. Po pierwsze ciągłość powietrza – jeśli przestrzeń jest odcięta, ozon do niej nie wejdzie. Po drugie ruch powietrza – sama dyfuzja daje zasięg rzędu kilkunastu centymetrów, więc bez wentylatora i bez otwartych drzwiczek zabieg obejmuje tylko część objętości. Po trzecie reaktywność powierzchni – im więcej materiału ozon spotka po drodze, tym płycej wniknie.
Praktyczny wniosek dla wykonawcy jest prosty i nudny: otwarte szafki, wentylator i dłuższy czas dają większy realny zasięg niż mocniejszy generator. A dla klienta: jeśli źródło zapachu tkwi w rdzeniu materaca albo za szczelną zabudową, ozonowanie przyniesie poprawę tymczasową, a nie rozwiązanie.
Najczęstsze pytania
Czy ozon przenika przez ściany? Nie. Ozon jest gazem i porusza się wyłącznie tam, gdzie może przepłynąć powietrze. Przez nieuszkodzony mur, płytę gipsowo-kartonową czy szczelną folię nie przechodzi. Przez nieszczelności instalacyjne, pęknięcia i przejścia kablowe – owszem.
Czy ozon dotrze do wnętrza zamkniętej szafy? W stężeniu zbliżonym do pomieszczenia – nie. Wymiana powietrza przez nieszczelności drzwiczek jest zbyt wolna w porównaniu z tempem rozkładu ozonu. Szafy, szuflady i schowki należy otworzyć przed zabiegiem.
Czy ozon opada na podłogę, bo jest cięższy od powietrza? Nie w warunkach zabiegowych. Przy stężeniu 10 ppm ozon zwiększa gęstość powietrza o mniej niż tysięczną część procenta, podczas gdy różnica temperatury o 1°C zmienia ją kilkaset razy silniej. O rozkładzie ozonu decydują prądy powietrza, nie grawitacja.
Jak głęboko ozon wnika w tapicerkę i materac? W skali milimetrów. W luźnym runie dywanu czy w wierzchniej tkaninie penetracja jest największa, w zbitej i zabrudzonej piance – minimalna. Rdzeń materaca pozostaje poza zasięgiem zabiegu, dlatego zapachy wchłonięte głęboko potrafią wracać po kilku dniach.
Czy ozonowanie czyści kanały wentylacyjne? Częściowo i na ograniczonym odcinku. Ozon dobrze wędruje gładkimi kanałami z blachy, gorzej – kanałami izolowanymi lub zakurzonymi, które go pochłaniają. Utlenia biofilm i neutralizuje zapach na powierzchni, ale nie usuwa osadów ani kurzu; nie zastępuje czyszczenia mechanicznego.
Czy mocniejszy generator zwiększa zasięg? Tylko w ograniczonym stopniu. Wyższe stężenie wydłuża drogę, na jakiej ozon zdąży dotrzeć, zanim się rozłoży, ale nie pokona zamkniętych drzwiczek ani strefy bez ruchu powietrza. Wentylator i otwarcie zabudowy dają większy zysk niż wyższa wydajność urządzenia.
Czy dłuższy zabieg pomaga dotrzeć głębiej? Tak, i jest to jedna z niewielu rzeczy, które naprawdę działają. Powierzchnie stopniowo tracą zdolność pochłaniania ozonu, więc w dalszej fazie zabiegu coraz większa jego część dociera głębiej zamiast reagować tuż przy wejściu do szczeliny. Z tego samego powodu sensowne bywa rozbicie zabiegu na dwie sesje.